สมาชิกล็อกอินที่นี่
อังคาร 30 พฤษภาคม 2560
ฟรี !! สมัครสมาชิก | ลืมรหัสผ่าน
ยินดีต้อนรับ ผู้มาเยือน | ล็อกอิน
home หน้าแรก about เกี่ยวกับสมาคมฯ column คอลัมน์ news ข่าว webboard เว็บบอร์ด writers นักเขียน gallery แกลเลอรี่ member มุมสมาชิก links ลิงค์ contact ติดต่อ

คอลัมน์
297 คอลัมน์ ดูทั้งหมด >>

งานเสวนานักเขียน 4 ภูมิภาค

ข่าวและกิจกรรม
ข่าวสมาคมนักเขียน
‘เพชรพระอุมา – พรานไพรสุภาพบุรุษ’ ลึกจาก ‘พนมเทียน’ ในโลกนักอ่าน บ้านนักเขียน (17 Dec 2011)
ข่าวประชาสัมพันธ์อื่นๆ
การประกวดเรื่องสั้นรางวัลสุภาว์ เทวกุลฯ ครั้งที่ ๑๗ (ปี ๒๕๕๖) (12 Dec 2012)


combangweb
lush indie magazine
on open
e-bke
นาครมีเดีย
  • http://www.sameskybooks.org/
    ฟ้าเดียวกัน
  • http://www.tuneingarden.com/
    'รงค์ วงษ์สวรรค์
  • http://www.wordreference.com/
    ดิกฯ ภาษาอิตาลี สเปน ฝรั่งเศส อังกฤษ
  • http://www.midnightuniv.org/
    มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน
  • http://www.praphansarn.com/
    ประพันธ์สาส์น สำนักพิมพ์ ชุมชนวรรณกรรม ทำเนียบนักเขียน
  • http://http://www.krusala.com/
    กองทุนศิลปินครูบ้านป่า สลา คุณวุฒิ
  • http://www.makhampom.net/
    กลุ่มละครมะขามป้อม
  • http://www.magichappen.com/
    มหัศจรรย์แห่งหินบำบัด จุฑามาศ ณ สงขลา
  • http://www.seawrite.com/
    รางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน
  • http://www.kosolanusim.com/
    โกศล อนุสิม นักเขียน

  • หน้า [1] [2] 3 [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21]
    ข่าววรรณกรรม
    การประกวดรางวัลวรรณกรรมของมูลนิธิสุภาว์ เทวกุล ฯ
    (22 Nov 2013 14:28:55 pm)
    โพสต์โดย : suisia
    อ่าน : 1852
    ด้วยคณะกรรมการมูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อการพิจารณาส่งเสริมงานประพันธ์และนักประพันธ์ไทยให้เจริญก้าวหน้า ได้เห็นสมควรให้มีการประกวดวรรณกรรมเพื่อการรับรางวัลสุภาว์เทวกุล ฯ ประจำปี ๒๕๕๗ (ครั้งที่ ๑๘) โดยมีรายละเอียด ดังนี้  

    ๑. ประเภทและเนื้อหาของงาน เป็นวรรณกรรมเยาวชน ขนาดไม่เกิน ๒๐ ตอน ตอนละไม่เกิน ๖ หน้า ให้สะท้อนภาพสถาบันครอบครัวไทยในสังคมปัจจุบัน โดยรวมปัญหาการบริโภคตามกระแสวัตถุนิยม เกินความจำเป็น เกินกว่าฐานะ เอาไว้ด้วย อาทิ ปัญหาเด็กอ้วน

    ๒. คุณสมบัติของงาน
    ๒.๑ เขียนเป็นภาษาไทย 
    ๒.๒ สร้างสรรค์ขึ้นเอง ไม่แปล-แปลงจากงานเขียนของผู้อื่น กรณีที่มีการลอกเลียนผลงานของผู้อื่น มูลนิธิฯจะดำเนินการตามกฎหมายลิขสิทธิ์ทันที
    ๒.๓ เป็นงานที่เขียนขึ้นใหม่ ไม่เคยตีพิมพ์หรือรวมเล่มมาก่อน และระหว่างที่เสนอเข้าพิจารณารับรางวัลห้ามส่งให้นิตยสาร หนังสือพิมพ์หรือสำนักพิมพ์เพื่อการตีพิมพ์ ๒.๔ ผู้เขียนยังมีชีวิตอยู่ในวันส่งงานเข้าพิจารณารับรางวัล 
    ๒.๕ ผู้เขียนคนหนึ่งมีสิทธิ์ส่งได้ ๑ เรื่อง

    ๓. เกณฑ์การส่ง
    ๓.๑ พิมพ์หน้าเดียว 
    ๓.๒ ผู้เขียนต้องทำสำเนาเก็บไว้เอง มูลนิธิฯไม่ส่งต้นฉบับคืน
    ๓.๓ กรุณาใส่ชื่อจริง นามสกุลพร้อมที่อยู่ที่สามารถติดต่อได้ และเบอร์โทรศัพท์(ถ้ามี)ไว้ในต้นฉบับด้วย
    ๓.๔ ส่งโดยตรงที่ มูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ๓๑ ซอยกรุงเทพ-นนทบุรี ๓๓ บางซื่อ กท.๑๐๘๐๐ (ติดต่อ ๐๒-๙๑๐๙๕๖๕) ในกรณีที่ส่งทางไปรษณีย์ คณะกรรมการจะนับวันที่ประทับตราไปรษณีย์ต้นทางเป็นสำคัญ

    ๔. รางวัล รางวัลมี ๑ รางวัล เป็นเงินสดจำนวน ๕๐,๐๐๐ บาท พร้อมโล่เกียรติยศ โดยได้รับความอุปถัมภ์เงินรางวัลและค่าใช้จ่ายอื่น ๆจากสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย (สศร.) และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)

    คณะกรรมการตัดสินได้รับความสนับสนุนจากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย 
    การตัดสินของคณะกรรมการถือเป็นเด็ดขาด

    ๕.กำหนดเวลา
    ปิดรับเรื่องที่จะส่งเข้าพิจารณารับรางวัล วันที่ ๓๑ มีนาคม ๒๕๕๗ ประกาศผลการตัดสินและรับรางวัลในเดือน มิถุนายน ๒๕๕๗

    ผลงานที่ได้รับรางวัล มูลนิธิฯ ขอลิขสิทธิ์จัดพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกภายในกำหนดเวลา ๓ ปี โดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์รับเป็นผู้จัดพิมพ์ และผู้ประพันธ์จะได้รับผลตอบแทนตามหลักการค่าลิขสิทธิ์วรรณกรรมพิมพ์รวมเล่มโดยทั่วไปด้วย

    นางสุกัญญา ชลศึกษ์ ประธาน
    คณะกรรมการมูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ      

    อ่านต่อ...next
    ข่าววรรณกรรม
    การมอบรางวัลสุภาว์ เทวกุลฯ ครั้งที่ ๑๗ และการเสวนาพิเศษ “เปิดใจกรรมการและนักเขียนรางวัลสุภาว์” // นิตยสารขวัญเรือน ปักษ์หลังสิงหาคม ๕๖ ฉบับ ๑๐๐๒ // สุณิสา เจริญนา
    (18 Aug 2013 22:13:45 pm)
    โพสต์โดย : suisia
    อ่าน : 1924
    การมอบรางวัลสุภาว์ เทวกุลฯ ครั้งที่ ๑๗
    และการเสวนาพิเศษ “เปิดใจกรรมการและนักเขียนรางวัลสุภาว์”

    สุณิสา เจริญนา

    "ระลึกสุภาว์ เทวกุลฯ" 
    ชื่อ “สุภาว์ เทวกุลฯ” ยังอุ่นจิต         ชื่อสุภาว์ดังเนรมิตอักษรผสาน
    ชื่อสุภาว์ดลฝันรักบันดาล ชื่อสุภาว์ยังตระการกระจ่างใจ
    เธอเป็นหญิงกล้าหาญกล่าวขานว่า สามีลาลับโลกโศกไฉน
    ทิ้งลูกน้อยห้าคนโอ้กระไร คนเล็กเพียงสิบเดือนไซร้ต้องเลี้ยงดู
    มือนักเขียนเพียรเขียนดั่งเทียนส่อง มือนักเขียนชี้ทางทองให้ลูกสู้
    มือนักเขียนเพื่อนักเขียนได้เรียนรู้ ทุกอักษรล้วนเพื่ออยู่เพื่อชีวิต
    จึงเป็นนามสุภาว์ เทวกุลฯ   จึงเป็นนามอันอบอุ่นตรึงดวงจิต
    จึงเป็นนามรางวัลปานนิมิต จึงเป็นทิศเป็นธารผ่านวงวรรณ
    อดีตนายกสมาคมฯสมศักดิ์ศรี อดีตกาลวันนี้ยังสู่ฝัน
    สิบเจ็ดครั้งแล้วหนอต่อมือกัน         ยังยืนยันยังยืนยงยังคงนาม
    ชื่อ “สุภาว์ เทวกุลฯ” ยังอุ่นจิต         ชื่อสุภาว์ยังสถิตยังอร่าม
    ชื่อสุภาว์ยังฟุ้งเฟื่องยังเรืองราม ชื่อสุภาว์ยังงาม นานนิรันดร์

         ชมัยภร แสงกระจ่าง
        ๑๓ กรกฎาคม ๒๕๕๖
         งานมอบรางวัลสุภาว์ เทวกุลฯครั้งที่ ๑๗

    บทกวีไพเราะ ความหมายลึกซึ้งกินใจจาก ชมัยภร แสงกระจ่าง ประพันธ์ขึ้นเพื่อรำลึกถึงสุภาว์ เทวกุลฯ ในวาระของการประกาศผลและมอบรางวัลเรื่องสั้นสุภาว์ เทวกุลฯ ครั้งที่ ๑๗ ประจำปี ๒๕๕๖ เมื่อวันเสาร์ที่  ๑๓ กรกฎาคม ๒๕๕๖ ณ ห้องประชุม บริษัทนานบุ๊คส์ จำกัด  ซอยสวัสดี ถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร 
    การประกวดรางวัลวรรณกรรมเรื่องสั้นคัดสรรครั้งนี้นับเป็นอีกปรากฏการณ์หนึ่งของแวดวงวรรณกรรมที่มีผู้สนใจส่งเรื่องสั้นร่วมประกวดทั้งหมด ๓๘๗ เรื่อง ทั้งนักเขียนหน้าใหม่และนักเขียนหน้าเก่าให้ความสนใจมากกว่าการประกวดครั้งก่อน ๆ ในการจัดการประกวดครั้งนี้มีคณะกรรมการตัดสินที่มาจาก ๒ องค์กร คือ มูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ และสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ประกอบด้วย ชมัยภร แสงกระจ่าง (เลขาธิการมูลนิธิสุภาว์ เทวกุลฯ และประธานกรรมการตัดสิน) ขจรฤทธิ์ รักษา และ เรวัฒน์ พันธุ์พิพัฒน์ และหลังจากการพิจารณาเรื่องสั้นทั้ง ๓๘๗ เรื่อง คณะกรรมการจึงประกาศเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้าย ๒๐ เรื่อง ได้แก่ 
    ๑. ๒๕ ปีต่อมา ของ นทธี ศศิวิมล ๒. การอุบัติของสิ่งมีชีวิตบนโลกสองใบ ของ สุนันท-วงศ์ เทพชู ๓. กลับบ้าน ของ รมณ กมลนาวิน ๔. เกาะพยายาม ของ ปรีดี หงษ์สต้น ๕. ความทรงจำที่เหลือของแม่ ของ สีตลา สัตสุวรรณ ๖. งานศพ ของ กล้า สมุทวณิช ๗. เงือก ของ เกริกศิษฏ์ พละมาตร์ ๘. จดหมายในตู้ ป.ณ.หมายเลข ๔ ของ จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท ๙. ซีซีโนซอรัส ของ กร ศิริวัฒโน ๑๐. เด็กแว้น ของ ปองวุฒิ รุจิระชาคร ๑๑. มกราคม ของ นฤพนธ์ สุดสวาท ๑๒. แม่ของผมคนเดียว ของ จารี จันทราภา ๑๓. ยาอายุวัฒนะ ของ อธิวัฒน์ พงษ์สุระ ๑๔. รังนอน ของ ปราจิณ คงคะจันทร์ ๑๕. ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ของ ชุติเดช ยารังสี ๑๖. ริมคลองนั้นมีเป็ดกับผม ของ วุฒิชัย เครื่องถมยา ๑๗. สถานการณ์บ้านเกิด ของ ถนอม ขุนเพ็ชร์ ๑๘. หญิงหม้ายในทุ่งข้าวสีเหลือง ของ อุเทน วงศ์จันดา ๑๙. หมาของเธอกับหมาของเขาของ องค์ บรรจุน และ ๒๐. อาทิตย์กลับบ้าน ของ อภิรักษ์ ชัยปัญหา
    ใน ๒๐ เรื่องนี้ มีเรื่องได้รับรางวัลสุภาว์ เทวกุลฯ ทั้งหมด ๑๐ เรื่อง และใน ๑๐ เรื่องสุดท้าย มีเรื่องได้รับรางวัลชนะเลิศ ๑ เรื่อง และรางวัลรองชนะเลิศ ๒ เรื่อง ได้แก่  ๑. ๒๕ ปีต่อมา ของ นทธี ศศิวิมล (รางวัลชนะเลิศ) ๒. หมาของเธอกับหมาของเขา ของ องค์ บรรจุน (รองชนะเลิศ) ๓. อาทิตย์กลับบ้าน ของ อภิรักษ์ ชัยปัญหา (รองชนะเลิศ) ๔. การอุบัติของสิ่งมีชีวิตบนโลกสองใบ ของ สุนันทวงศ์ เทพชู ๕. เกาะพยายาม ของ ปรีดี หงษ์สต้น ๖. งานศพ ของ กล้า สมุทวณิช          ๗. เงือก ของ เกริกศิษฏ์ พละมาตร์ ๘. ซีซีโนซอรัส ของ กร ศิริวัฒโณ ๙. สถานการณ์บ้านเกิด ของ ถนอม ขุนเพ็ชร์          ๑๐. หญิงหม้ายในทุ่งข้าวสีเหลือง ของ อุเทน วงศ์จันดา โดยเรื่องสั้นทั้ง ๒๐ เรื่อง สำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ จำกัด จะจัดพิมพ์รวมเล่มและวางแผงในเดือนตุลาคม ๒๕๕๖ นี้
    ในงานมอบรางวัลดังกล่าว มูลนิธิสุภาว์ เทวกลุฯ ได้รับเกียรติจาก สุกัญญา ชลศึกษ์ (กฤษณา อโศกสิน) ประธานมูลนิธิสุภาว์  เทวกุลฯ เป็นประธานมอบรางวัลร่วมกับ ม.ล.สุภรัตน์ เทวกุลฯ ทายาท โดยมี สุทธิเดช  ไผ่ตระกูลพงศ์ ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ บริษัทนานมีบุ๊คส์ จำกัด (ผู้จัดพิมพ์เรื่องที่ได้รับรางวัล) นาถนิศา สุขจิตต์  ผู้อำนวยการศูนย์เครือข่ายสัมพันธ์ สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย (ผู้สนับสนุนเงินรางวัล) และ เจน สงสมพันธุ์ นายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ผู้จัดงานร่วมแสดงความยินดีแด่ผู้ได้รับรางวัล 
    ภายหลังพิธีมอบรางวัลเสร็จสิ้น ชมัยภร แสงกระจ่าง ดำเนินรายการเสวนาเปิดใจคณะกรรมการตัดสิน แต่เนื่องจาก คุณขจรฤทธิ์ รักษา ติดภารกิจไม่สามารถมาร่วมงานเสวนาได้ จึงมีเพียง เรวัตร์และชมัยภร พร้อมทั้งผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศ คือ นทธี ศศิวิมล และรองชนะเลิศอีก ๒ คน คือ องค์ บรรจุน และ อภิรักษ์ ชัยปัญหา เปิดใจและเสวนาร่วมกัน 
    “ผมพยายามอ่านทุกเรื่อง ทุกวัน ไม่ข้าม เพราะคิดอยู่เสมอว่า อาจมีทีเด็ดอยู่ท้าย ๆ และจากการอ่านเรื่องสั้นทั้งหมดก็พบว่าผู้เขียนมีแนวการเขียนที่หลากหลาย บางคนเล่าเรื่องไปเรื่อย ๆ หรือเล่าแบบทันสมัย บ้างก็เล่าถึงสถานการณ์ความเป็นจริงในปัจจุบัน สถานการณ์ทางภาคใต้ หรือแนวสัจจะนิยม แนวเพื่อชีวิต มีหลายแนวมาก และถ้ามีหลายเรื่องที่อยู่ในใจ มีความดี ความงาม ความโดดเด่นที่ใกล้เคียงกันมาก  ผมจะใช้วิธีหาข้อบกพร่องของแต่ละเรื่องและดูที่ความสมจริงของการสนทนาของตัวละครมาประกอบกัน ก็จะได้เรื่องที่เด่นขึ้นมาทันที” เรวัตร์ เปิดใจถึงวิธการทำงาน การอ่านเรื่องสั้นหลายร้อยเรื่องให้ผู้เขียนและผู้มาร่วมงานทราบ 
    ชมัยภรกล่าวเสริมว่า “เราใช้วิธีโหวดเรื่องที่มีอยู่ในใจของทุก ๆ คน แล้วเอามารวมกัน ทำให้ในรอบแรกนั้นมีเรื่องสั้นเข้ารอบมากถึง ๘๓ เรื่องแต่เราก็ต้องคัดให้เหลือ ๒๐ เรื่อง ๑๐ เรื่อง และ ๓ เรื่องตามลำดับ โดยใน ๓ เรื่องที่ชนะเลิศนั้น กรรมการทั้ง ๓ คน คิดและเห็นตรงกันว่าในใจของแต่ละคนต่างก็มีสามเรื่องนี้ เพียงแต่ว่าเรามาพิจารณาอีกครั้งเพื่อให้มีเรื่องชนะเลิศ และรองชนะเลิศ และจากการอ่านเรื่องสั้นทั้งหมด แล้วได้มาเจอตัวจริงของผู้เขียนที่มางานประกาศผลในวันนี้ก็ทำให้รู้ว่าส่วนใหญ่นั้นเราเดาอายุของผู้เขียนผิดมาตลอด เพราะจากสำนวนการเขียนของแต่ละคนเราคิดกันว่าผู้เขียนต้องมีอายุมากแล้ว ต้องมีประสบการณ์ในชีวิตเยอะแล้ว แต่เอาเข้าจริง ๆ ไม่ใช่อย่างที่เราคิด”
    นอกจากนี้ นักเขียนรางวัลชนะเลิศ นทธี ศศิวิมล ยังกล่าวถึงแรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องสั้น ๒๕ ปีต่อมา ว่าได้แรงบันดาลใจมาจากความฝันของตนเอง ที่ฝันถึงคุณพ่อที่เสียชีวิตไปเมื่อ ๒๕ ปีก่อนในขณะที่พ่อของเธอมีอายุเพียง ๓๘ ปี ในความฝันนั้นพ่อของเธอมาหาและนั่งลงที่เก้าอี้กลางบ้าน พ่อของเธอไต่ถามด้วยความสงสัยว่าระยะเวลาที่หายไปจากชีวิตของลูกนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง  เธอจึงเล่าให้พ่อฟังว่าระหว่าง ๒๕ ปีที่พ่อไม่อยู่กับเธอนั้นการบ้านการเมือง และสังคมต่าง ๆ รอบตัวเปลี่ยนไปอย่างไร และเมื่อตื่นจากฝันในตอนเช้าเธอยังจำความฝันที่แสนสุขนั้นได้อย่างแม่นยำ จึงอยากแบ่งปันความสุขนั้นให้ผู้อื่นได้รับรู้ด้วย ดังนั้น เธอจึงเขียนมันออกมา
    ทางด้านรองชนะเลิศ  อาทิตย์กลับบ้าน ของ อภิรักษ์ ชัยปัญหา ได้แรงบันดาลใจมาจากการอยากลองเขียนบทละเวทีแต่ยังมีความกล้าไม่มากพอ จึงลองเขียนเป็นเรื่องสั้น ซึ่งเรื่องราวที่เขียนนั้นมีตัวละครเป็นคนใกล้ตัวคือคุณแม่ของตัวเองที่เป็นคนทรงเจ้า เขียนในมุมที่ตนเองมองแม่ที่เป็นคนทรงเจ้า ว่าตลอด ๕ ปีที่ตนเองทำงานอยู่ต่างแดนนั้น เมื่อกลับมาบ้านอีกครั้ง เรื่องราวและความรู้สึกต่าง ๆ ความแปลกแยก ความขัดแย้งที่มีต่อแม่ที่เป็นคนทรงนั้นเป็นอย่างไร  
    สำหรับเรื่องสั้น หมาของเธอกับหมาของเขา ของ องค์ บรรจุน นั้น ผู้เขียนเล่าว่าได้แรงบันดาลใจมาจากแรงงานชาวพม่าที่จังหวัดสมุทรสาคร ที่แรงงานเหล่านี้มักถูกตีค่าให้ราคาไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่ง ทั้งนี้ ผู้เขียนกล่าวว่าไม่ได้มีเจตนาจะเหยียดหยามดูถูกเรื่องเพศ เพียงแต่อยากสะท้อนให้เห็นถึงความเหลื่อมล้ำ และความหลากหลายของคนในสังคมเท่านั้น   ภายหลังการเปิดใจถึงแรงบันดาลใจของนักเขียนรางวัลชนะเลิศและรองชนะเลิศทั้งสองแล้ว ก่อนการปิดเวทีเสวนายังมีแรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องสั้นจากนักเขียนคนอื่น ๆ อีก เช่น หญิงหม้ายในทุ่งข้าวสีเหลือง ของ อุเทน วงศ์จันดา ผู้เขียนกล่าวว่าเรื่องนี้เขียนในเชิงสัญลักษณ์ และมุ่งหวังให้เรื่องสั้นที่เขียนนั้นมีความแปลกใหม่ จึงสร้างเรื่องราว ตัวละคร ให้ผสมผสานกันโดยมีเรื่องของสามัญสำนึก ความเชื่อ ความเป็นหญิงชาย ปรากฏออกมาในรูปของสี   
    กลับบ้าน ของ รมณ กมลนาวิณ ได้แรงบันดาลใจมาจากการหายตัวไปของป้าคนหนึ่งที่ป่วยด้วยอาการอัลไซเมอร์ แต่สังคมรอบด้านก็กล่าวโทษว่าเป็นความบกพร่อง ความไม่เอาใจใส่ดูแลของลูก ป้าคนนั้นจึงหายตัวไป เธอรู้สึกสะเทือนใจกับเรื่องราวเหล่านั้น แต่ก็คิดว่าสังคมของลูกอาจไม่เลวร้ายขนาดนั้น ลูกอาจมีเหตุผล มีวิธีการปฏิบัติในมุมมองของลูกที่สังคมภายนอกอาจเข้าไม่ถึงก็ได้ เธอจึงเขียนถึงมุมมองแบบนั้น แต่สิ่งที่เขียนก็มีความซับซ้อน ลุ่มลึก ไมได้เรียบง่าย หากแต่แฝงไว้ด้วยมุมมองบางอย่างที่น่าติดตาม
    เงือก ของ เกริกศิษฏ์ พละมาตร์ แรงบันดาลใจของผู้เขียนมาจากชายชราคนหนึ่งที่ว่ายน้ำเก่งและสรีระทางร่างกายคล้ายเงือก มีวิถีชีวิตที่ผูกพันกับสายน้ำ เติบและโตมาจนถึงยุคหนึ่งของสังคมที่ทำให้ถึงจุดแตกหักของชายชราและสายน้ำ แต่การแตกหักของทั้งสองสิ่งที่เชื่อมโยงกันนั้นจะเป็นอย่างไร ต้องติดตาม
    งานศพ ของ กล้า สมุทวณิช เรื่องสั้นเรื่องนี้ผู้เขียนกล่าวว่าโดยปรกติตนเองจะเขียนเรื่องสั้นที่มีลูกเล่นค่อนข้างเยอะ แต่สำหรับเรื่องนี้ไม่ได้ใส่ลูกเล่นอะไรมาก เพราะต้องการนำเสนอในรูปแบบที่เรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยปรัชญาและพลังบางอย่างในเรื่องที่สะท้อนออกมาจากงานศพ งานศพที่คนมางานศพไม่รู้จักกับผู้ตาย แต่มาร่วมงานเพราะทราบข่าวจากอินเทอร์เน็ต 
    เรื่องสั้นอีกเรื่องหนึ่งที่ติดอยู่ในใจของกรรมการ คือ ริมคลองนั้นมีเป็ดกับผม ของ วุฒิชัย เครื่องถมยา ซึ่งเรื่องนี้ผู้เขียนกล่าวว่าที่เขียนเรื่องนี้เพื่อเป็นการระลึกถึงเป็ดที่ตนเองเลี้ยงในวัยเด็ก และมีความสนิทสนม ใกล้ชิดกันมาก แม้จะขาโก่งแต่ก็รักใคร่กลมเกลียวกันดีกับตน แต่ชะตากรรมของเป็ดและของผู้เขียนจะเป็นอย่างไร จะบาดใจคนอ่านได้เท่ากับบาดใจกรรมการหรือไม่ ต้องตามอ่านกันเร็ว ๆ นี้ 
    ทั้งหมดนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแรงบันดาลใจจากการเขียนเรื่องสั้นเท่านั้น ซึ่ง ชมัยภร ประธานกรรมการตัดสินกล่าวว่า ด้วยเหตุที่ผู้เขียนแต่ละคนมีแรงบันดาลใจ มีแรงขับที่มาจากเรื่องจริง จากตัวจริง จึงทำให้เรื่องราวที่แต่ละคนเขียนนั้นมีความหลากหลาย มีพลัง มีมิติ สามารถเข้าถึง สะท้อนความรู้สึก และบาดลึกเข้าไปในใจคนอ่านได้ไม่ยาก 
    เรื่องสั้นรางวัลสุภาว์ เทวกุลฯรางวัลเล็ก ๆ ไม่ยิ่งใหญ่ เงินรางวัลไม่มาก แต่ก็เป็นอีกเวทีหนึ่งที่ช่วยสร้างแรงบันดาลใจ สร้างกำลังใจให้กับนักเขียนจำนวนไม่น้อยให้ได้มีแรงและมีพลังที่จะเดินอยู่บนถนนสายวรรณกรรมได้อย่างอัศจรรย์ใจ สมดังเจตนารมณ์ของคุณสุภาว์ เทวกุลฯ ผู้อุทิศตนเพื่อกิจกรรมหลากหลายที่นำความเจริญก้าวหน้ามาสู่วงการประพันธ์สืบไป      

    นิตยสารขวัญเรือน ปักษ์หลังสิงหาคม ๕๖ ฉบับ ๑๐๐๒
    โดย สุณิสา เจริญนา


    อ่านต่อ...next
    ข่าววรรณกรรม
    สัปดาห์ร้านหนังสืออิสระแห่งชาติ ครั้งที่1: พลังขับเคลื่อนของกลุ่ม stand alone โดย : ปริญญา ชาวสมุน
    (04 Jun 2013 13:00:37 pm)
    โพสต์โดย : midorikwa
    อ่าน : 1885

    ภาพงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่ใครต่อมิใครเคยจดจำกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าติดตาม

    เพราะอีกไม่นานจะมีงานสัปดาห์หนังสือของคนกลุ่มเล็กๆ ซึ่งจัดขึ้นด้วยดวงใจอันยิ่งใหญ่เกินตัว

    แม้เงินทุนของบรรดาร้านหนังสืออิสระขนาดเล็กจะไม่มากมายเหมือนร้านยักษ์ใหญ่ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าน้ำจิตน้ำใจของพวกเขาไม่เล็กตามขนาดร้านและกระเป๋าสตางค์เลยแม้แต่นิดเดียว ถึงแม้ว่าสถานการณ์ของร้านหนังสือเล็กๆ จะกระท่อนกระแท่น บางรายต้องปิดตัวไปอย่างจำใจและมีทีท่าว่าจะเป็นเช่นนี้เรื่อยๆ

    จนกระทั่งร้านหนังสือเล็กๆ ที่ต้องคอยประคับประคองกิจการของตนให้ไม่ล้มครืน ยอมผละมือมาจับกัน และสร้างเครือข่ายที่น่าจะเหนียวแน่นกว่าลำพังมือเดียว จนเป็นที่มาของเครือข่ายธุรกิจหนังสืออิสระขนาดเล็ก ซึ่งจนถึงบัดนี้ก็เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ร้านหนังสือเล็กๆ ได้แอบอิงอย่างอุ่นใจจะครบขวบปีแล้ว

    และในปลายเดือนนี้เองเครือข่ายธุรกิจหนังสืออิสระขนาดเล็กก็ได้แสดงพลังอีกครั้งโดยจัดงาน 'สัปดาห์ร้านหนังสืออิสระแห่งชาติ ครั้งที่ 1' (สอช.)ขึ้นทั่วประเทศหมุนเวียนไปตามร้านหนังสืออิสระทุกภูมิภาค ตั้งแต่วันที่ 22-29 มิถุนายน 2556 นี้

    สำหรับรายนามร้านหนังสือที่เข้าร่วมโครงการนี้ แม้ไม่มากมาย แต่เชื่อว่าน่าจะคุ้นหูคุ้นตานักอ่านเป็นอย่างดี ได้แก่ กาลครั้งหนึ่ง (อุทัยธานี), บูคู (ปัตตานี), ฟิลาเดลเฟีย (อุบลราชธานี), เฟื่องนคร (นครราชสีมา), มะลิ มะลิ (กรุงเทพฯ), ร้านเล่า (เชียงใหม่),ร้านหนังสือเดินทาง (กรุงเทพฯ), ริมขอบฟ้า (กรุงเทพฯ), สวนเงินมีมา (กรุงเทพฯ),สุนทรภู่ (ระยอง), หนัง (สือ) 2521 (ภูเก็ต), เอกาลิเต้ (ลำปาง), Bookmoby (กรุงเทพฯ), Book Re:public (เชียงใหม่) และ Booktopia (อุทัยธานี)

    กองทัพย่อมมีแม่ทัพ ดังนั้นการจัดงานใหญ่ย่อมมีผู้นำ และต้องเป็นผู้นำที่เชื่อถือได้อันได้แก่ จรัญ หอมเทียนทอง เป็นประธานโครงการ, วินัย ชาติอนันต์ เป็นรองประธานฝ่ายสายส่ง, สกุณี ณัฐพูลวัฒน์ เป็นรองประธานฝ่ายร้านหนังสือ และเรืองเดช จันทรคีรี เป็นรองประธานฝ่ายสำนักพิมพ์

    งานสัปดาห์ร้านหนังสืออิสระมีที่มาที่ไปอย่างไร?
    เรืองเดช
     "ถ้าเป็นทางการก็ต้องนับตั้งแต่วันประชุมใหญ่ครั้งแรกของ คสล.(เครือข่ายธุรกิจหนังสืออิสระขนาดเล็ก) คือเมื่อวันที่ 23 มิถุนายนปีที่แล้ว ในหัวข้อ 'ทางเลือก ทางลง ทางเลิก หรือทางรุ่ง ของธุรกิจอิสระขนาดเล็กในวงการหนังสือไทย’ ที่อาคารมหาจักรีสิรินธร จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

    แต่ถ้าไม่เป็นทางการมันก็นานเป็นสิบปีที่ธุรกิจเล็กๆ ในวงการหนังสือ โดยเฉพาะคนทำหนังสืออิสระ เริ่มตระหนักถึงที่อยู่ที่ยืนของกลุ่มตัวเองว่านับวันจะถูกระบบผลักให้ไปยืนขอบเหวมากขึ้น

    ตอนปลายปี 2546 ถึงต้นปี 2547 ชาติ กอบจิตติเดินสายพบแฟนนักอ่านของเขาตามร้านหนังสือต่างๆ ทั่วประเทศกว่า 30 จังหวัด เขาพบว่าร้านหนังสือเล็กๆ กำลังแแพ้เปรียบร้านเครือข่าย จำเป็นต้องสร้างอำนาจต่อรอง คุณชาติสรุปว่า “ถ้าเราแรงน้อยเราก็ควรจะรวมตัว แล้วเอาพลังที่เพิ่มขึ้นนั้นไปต่อรอง อย่างถ้าเราเทียบเป็นเปอร์เซ็นต์ตอนนี้ร้านเล็กๆ ทั่วประเทศมีสัดส่วนมากกว่าร้านใหญ่นะ เพียงแต่เราไม่มีการสร้างเครือข่ายเพื่อต่อรองเท่านั้น ถ้ารวมตัวกันติดต่อรองกันได้อำนาจมันก็จะคานอีกฟาก สุดท้ายร้านใหญ่เขาก็อยู่ได้ขณะเดียวกันร้านเล็กๆ ก็รอด...อย่าลืมนะว่าถึงตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นร้านหนังสือรายใหญ่หรือสำนักพิมพ์ใหญ่ๆ เขาก็ยังต้องอาศัยร้านเล็กวางหนังสืออยู่นะ เขาไม่ได้วางแค่ร้านใหญ่อย่างเดียว นี่คือเราพูดเฉพาะขณะนี้นะ แต่ในอนาคตไม่แน่...ถ้าเขาสามารถยึดพื้นที่ได้เต็มเขาก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งร้านเล็ก"

    ชาติ กอบจิตติวิเคราะห์คาดการณ์ไว้เมื่อ 9 ปีที่แล้ว ตอนนั้นมีร้านหนังสือทั่วประเทศประมาณ 700 ร้าน เป็นเครือข่ายซีเอ็ดบุ๊คเซ็นเตอร์150 สาขา เครือข่ายนายอินทร์ประมาณ 60 สาขา และเครือข่ายบุ๊คสไมล์ 50 สาขาสรุปคือ ในปี 2547 ร้านหนังสือเครือข่ายมีประมาณ 250 ร้าน ร้านอิสระมีประมาณ 450 ร้าน

    9 ปีผ่านมาถึงวันนี้ สถานการณ์เข้าขั้นสายเกินไปแล้วเมื่อร้านหนังสือทั่วประเทศประมาณ 3,500 ร้านเป็นร้านเครือข่ายกว่า 3,000 ร้าน มีร้านหนังสืออิสระเหลืออยู่ไม่เกิน 250 ร้าน จำนวนใกล้เคียงกับร้านนายอินทร์เพียงเครือข่ายเดียว ร้านหนังสืออิสระที่มีคุณภาพมีเอกลักษณ์จริงๆ มีไม่เกิน 20 ร้านด้วยซ้ำ

    หรือจะย้อนไปไกลกว่านั้น เมื่อเดือนกรกฎาคม 2543 คุณรวี สิริอิสระนันท์จัดกิจกรรมที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ใช้ชื่องานว่า "ทางเลือก-ทางรอดของวรรณกรรมนอกกระแส" เขาเชิญผม เชิญคุณจตุพล บุญพลัดหรือคุณชีวี ชีวาบรรณาธิการแพรวสำนักพิมพ์ เชิญคุณวชิระ บัวสนธ์, คุณรักษ์ มนันยา ที่ตอนนั้นเป็นบรรณาธิการดอกหญ้าไปพูดคุยกันว่าสาเหตุเป็นเพราะอะไรหนังสือวรรณกรรมจึงขายไม่ได้ ทำไมสำนักพิมพ์เล็กๆ จึงอยู่รอดยาก คุณรวีกับเพื่อนๆ จัดกิจกรรมเสวนา "ทางเลือก-ทางรอดของวรรณกรรมนอกกระแส" ต่อเนื่องกัน 3 ปีเพื่อสร้างพื้นที่ให้วรรณกรรมทางเลือก เริ่มเกิดปรากฏการณ์ของหนังสือมือทำและการจัดงานหนังสือริมน้ำที่สวนสันติชัยปราการ กระทั่งรวมตัวเป็นเครือข่ายหนังสืออิสระ หรือ Indy Book Net เป็นตัวตั้งตัวตีจัดงาน Indy Book Day ขึ้นครั้งแรกในปี 2546 ที่ลานหน้าห้างสรรพสินค้ามาบุญครอง แล้วพัฒนาต่อมาเป็น "งานมหกรรมหนังสือทำมือและสื่อทางเลือกแห่งประเทศไทย" จัดต่อเนื่องกัน 6 ครั้ง ครั้งสุดท้ายเมื่อเดือน มีนาคม 2554

    จึงเห็นได้ว่าประวัติศาสตร์การต่อสู้เพื่อหาที่พื้นที่ให้กับหนังสือทางเลือกและสำนักพิมพ์อิสระนี่ยาวนานกว่า 10 ปีแล้ว และพิจารณาในแง่ตัวบุคคลและเครือข่ายแล้วถือว่าเป็นขบวนการที่ต่อเนื่อง เพียงแต่ใครเหนื่อยก็พัก ใครอาสาสมัครจะทำก็รับไม้ต่อ มันขาดแต่การออกแบบกิจกรรมที่นำไปสู่การสร้างระบบที่ผู้มาทีหลังสามารถสานต่อและต่อยอดได้เท่านั้น

    งานสัปดาห์หนังสืออิสระแห่งชาติเป็นการออกแบบกิจกรรมเพื่อสร้างระบบ อันเป็นปฏิบัติการณ์หนึ่งใน 2-3 อย่างที่เกิดขึ้นหลังจากการประชุมใหญ่ คสล.เมื่อปีที่แล้ว"

    จัดงานสัปดาห์หนังสือโดยกลุ่มร้านหนังสืออิสระแบบนี้เป็นการประชดประชันงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติหรือกรุงเทพฯเมืองหนังสือโลกหรือเปล่า?

    เรืองเดช
     "เปล่าเลยครับ ถ้าพิจารณาจากประวัติศาสตร์ที่ว่ามาจะเห็นเลยว่าไม่เกี่ยวกัน กรุงเทพฯเมืองหนังสือโลกมาทีหลัง และมาแค่ปีเดียวกระมังถ้าไม่มีโครงการสานต่อ แต่สัปดาห์ร้านหนังสืออิสระแห่งชาติมีครั้งที่ 2 และครั้งต่อๆ ไปแน่ ความจริงเราก็อยากให้ทาง กทม.หรือ สสส.ยื่นไมตรีมาเกี่ยวกับเราบ้างหากเห็นว่าสิ่งที่เราทำไม่ใช่เรื่องส่วนตัว แต่เป็นประโยชน์ต่อสังคม เพราะเราไม่มีงบไม่มีทุน ครั้นจะให้เขียนโครงการของบ พวกเราก็ทำไม่เป็น ก็ว่ากันไปลุ่นๆ จริงๆ กันไป ทำดีที่สุด ได้แค่ไหนก็แค่นั้น"

    นี่คือสัญญาณว่าร้านหนังสืออิสระกำลังร่อแร่หรือไม่ หรือเป็นสัญญาณที่ดีที่มีการจับมือกัน สามัคคีกัน?

    เรืองเดช
     "สอช.เป็นสัญญาณที่ดี เป็นนิมิตหมายที่ดีของวงการหนังสือ เป็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ซึ่งบอกว่ามีทางออกแล้ว ในรอบ 9 ปีที่คุณชาติมองเห็นภาพว่าร้านหนังสืออิสระกำลังถูกเชนสโตร์คุกคามนั้นมีร้านหนังสืออิสระบางร้านอย่างเช่น 'ร้านเล่า' และ 'ร้านหนังสือเดินทาง' อยู่รอดมาได้ ทั้งสองร้านนี้มีอายุเกิน 10 ปีแล้วแม้จะต้องย้ายทำเลกันร้านละ 3 หน อีกทั้งในช่วงสองสามปีมานี้มีร้านหนังสืออิสระที่มีคุณภาพมีเอกลักษณ์เกิดขึ้นอีกจนรวมกันเกินกว่า 10 ร้าน นี่เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนในวงการธุรกิจหนังสือ

    เมื่อก่อนมีร้านธมบุ๊คซาลองของคุณเชิด ทรงศรี มีร้านบุ๊คแอนด์เบียร์ของอาจารย์นพพร สุวรรณพานิช แต่มันเกิดทีละร้านแล้วก็เลิกราไปและเกิดเฉพาะในกรุงเทพฯเป็นส่วนใหญ่ ต่างจังหวัดอาจมีบ้าง เช่นร้านนาคร-บวรรัตน์ของคุณหมอบัญชา พงษ์พานิช แต่ไม่เคยปรากฏการณ์มีร้านหนังสืออิสระที่ขยันจัดกิจกรรมมีความอดทนมีใจรักในธุรกิจเกิดขึ้นพร้อมกัน 10 กว่าแห่งทั่วทุกภูมิภาค บางจังหวัดอย่างเชียงใหม่และอุทัยธานีมี 2 ร้านด้วยซ้ำ และมีแนวโน้มว่าหลังจาก สอช.แล้ว จะเกิดขึ้นอีกมาก เพราะคำตอบมีให้แล้วว่าการทำธุรกิจร้านหนังสืออิสระไปได้ ทำแล้วอยู่ได้ คุณทราบไหมร้านฟิลาเดลเฟียที่อุบลฯกำลังลงทุนสร้างบ้านหรือก็คือร้านใหม่ ร้านเฟื่องนครเมื่อย้ายไปอยู่ทำเลที่สามสามารถผสานการทำงานกับชุมชนถึงขั้นจะออกแบบธุรกิจสร้างสรรค์ในระดับจังหวัดกันแล้ว บุ๊ครีพับลิคที่เชียงใหม่จัดประชุมคู่ขนานเรื่องนโยบายน้ำคู่ขนานกับรัฐบาลจนเป็นข่าวใหญ่โตเมื่อเร็วๆ นี้ หรือร้านก็องดิดที่บริหารโดยคุณดวงฤทัย เอสะนาชาตังที่จะเปิดในทำเลใหม่เดือนสิงหาคมนี้ก็อยู่ในทำเลริมแม่น้ำเจ้าพระยามีสถานที่กว้างขวางเหมาะแก่การชุมนุมนักเขียนนักอ่านเพื่อทำกิจกรรมต่างๆ เป็นอย่างยิ่ง ไม่นับบุ๊คโมบี้ฯที่ได้นักคิดนักสร้างสรรค์อย่างปราบดา หยุ่นบริหารจัดการที่กลายเป็นสถานที่นัดพบของคนรุ่นใหม่ผู้มีวัฒนธรรมไปแล้ว

    ผมเชื่อว่าปีหน้า ร้านหนังสืออิสระจะเป็นกระแสยอดนิยมของคนรุ่นใหม่ที่ต้องการอ่านสาระบันเทิงใหม่ๆ ด้วยวิธีการใหม่ที่ผสมผสานหลายสื่อเข้าด้วยกัน โดยยังมีตัวหนังสือกระดาษเป็นแกนกลางอยู่"

    ดูจากรายชื่อร้านหนังสืออิสระที่เข้าร่วม ถือว่าน้อยไปไหม หรืออันที่จริงร้านหนังสืออิสระก็เหลือน้อยเต็มทีแล้ว?

    เรืองเดช "ถ้านับจำนวนแม้เทียบกับร้านหนังสือห้องแถวที่จัดเป็นร้านเอกเทศ หรือ stand alone รวมกับร้านเครือข่ายเล็กอย่างเส้งโหและแพร่พิทยา ก็ถือว่าน้อยมาก เพราะเป็น 15 ร้านจาก 250 ร้าน แต่ในแง่คุณภาพแล้วถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่มีพลัง เพราะหลายร้านอดทนต่อสู้ สร้างกิจกรรมจนมีพื้นที่ในการรับรู้ของผู้คนมากพอจากระดับท้องถิ่น สู่ระดับภูมิภาค จนกระทั่งระดับประเทศ เมื่อจับมาเชื่อมโยงให้เห็นภาพเป็นโครงข่าย พลังรวมจึงเกิดขึ้น

    ปีนี้มีร้านอื่นๆ มาขอเข้าร่วมอีก 2-3 ราย แต่เราดูคุณสมบัติแล้วยังไม่เข้าเกณฑ์ที่ตั้งไว้ จึงยกยอดไปปีหน้า ให้เขามีเวลาพัฒนาไปอีกระยะ

    คสล.ได้จับมือกับโครงการร้านหนังสือเล็กๆ ที่บ้านเกิดของเครือข่ายนักอ่านไทยซึ่งมีคุณปราย พันแสงเป็นหัวเรือใหญ่แล้วด้วย ร้านสุนทรภู่ที่ระยองเป็นร้านแรกของโครงการนี้จะเปิดเป็นทางการในวันที่ 26 มิ.ย.เพื่อร่วม สอช.ด้วย ถ้าโครงการร้านหนังสือเล็กๆ ที่บ้านเกิดขยายตัวได้อย่างที่วางเป้าหมาย งาน สอช.ปีหน้าจะมีร้านหนังสืออิสระที่มีคุณภาพเข้าร่วมมากกว่า 30 ร้าน และถ้าสายส่งลงพื้นที่ปรับสภาพร้านเดิมที่เป็นคู่ค้าให้มีคุณภาพมีเอกลักษณ์มากขึ้น เป้าหมายจำนวน 50 ร้านน่าจะเป็นไปได้ ซึ่งถ้ามีถึง 50 ร้านก็เริ่มส่งผลบวกต่อธุรกิจหนังสือโดยรวมอย่างมีนัยยะสำคัญแล้ว"

    ถามแบบมาตรฐานงานหนังสือ---ในงานมีกิจกรรมเด่นอะไรบ้าง?

    เรืองเดช "กิจกรรมพื้นฐานที่สุดในงานสัปดาห์ร้านหนังสืออิสระคือรายการนักเขียนพบนักอ่านในร้านหนังสือ แต่ปีนี้ไม่ได้ประสานไปทางสมาคมต้นน้ำของวงการหนังสือทั้ง 4 สมาคม จึงยังไม่มีการจัดกิจกรรมที่ริเริ่มจากสมาคมต้นน้ำร่วมกับร้าน เช่น กิจกรรมเปิดตัวหนังสือ แจกลายเซ็นนักเขียน กิจกรรมอ่านบทกวี ฯลฯ แต่ก็พยายามประสานนักเขียนในพื้นที่เป็นรายบุคคลแทนปีนี้บอกกล่าวกันไม่ทัน จริงๆ ควรเริ่มประกาศเชิญชวนให้สำนักพิมพ์ส่งรายชื่อนักเขียนที่จะร่วมกิจกรรมตั้งแต่ต้นปี

    ในส่วนกิจกรรมที่ริเริ่มจากร้านเองจะเป็นรายการเสวนาในหัวข้อต่างๆ ซึ่งปกติแต่ละร้านก็มีการจัดอยู่บ่อยครั้ง บางร้านก็เรียกได้ว่ามีทุกเดือนอยู่แล้ว เพียงแต่ในช่วงสอช. อาจจะถี่หน่อยคือในรอบ 8 วันบางร้านอาจจัดถึง 3 รายการ

    อีกส่วนหนึ่งเป็นกิจกรรมส่งเสริมการขายจากสำนักพิมพ์เล็ก มีหลากหลายรูปแบบ ยกตัวอย่างเช่น

    1.สำนักพิมพ์ผีเสื้อมอบหนังสือเป็นพิเศษแก่ผู้อ่านทุกท่านที่ซื้อหนังสือของสนพ.ใดก็ได้จากร้านที่เข้าร่วม 3 เล่มขึ้นไป ใน สอช.โดยขอใบเสร็จจากร้านส่งไปยังสำนักพิมพ์ผีเสื้อ

    2.สำนักพิมพ์รหัสคดีมอบหนังสือแถมให้ผู้ที่ซื้อหนังสือจากร้านที่เข้าร่วม (15 ชื่อเรื่องๆละ 2 เล่ม รวมร้านละ 30 เล่ม) โดยมีเงื่อนไขซื้อหนังสือของสนพ.ใดก็ได้ในร้านที่เข้าร่วม 1 เล่ม แถมหนังสือสนพ.รหัสคดี 1 เล่มในราคาที่เท่ากันหรือต่ำกว่า (หนังสือแถมรับที่ร้านได้ทันที หมดแล้วหมดเลย)

    3.สำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์นใช้วิธีสนับสนุนแบบเดียวกับสนพ.รหัสคดี วิธีนี้หนังสือที่มอบให้เป็นของแถมต้องไม่มีวางจำหน่ายในร้านนั้นๆ ในช่วง สอช. เพื่อให้หนังสือแถมมีพลังเพิ่มขึ้น

    4.สำนักพิมพ์สารคดีจัดกิจกรรม 'หนึ่งวันซื้อหนังสือ 3 ร้าน เที่ยว 3 แพร่ง' ร่วมกับร้านหนังสือเดินทาง, ริมขอบฟ้า และสวนเงินมีมา โดยให้ผู้อ่านปั๊มตราร้านในพาสปอร์ตครบ 3 ร้านใน 1 วันในช่วง สอช.แล้วเขียนชื่อที่อยู่ใส่กล่องที่ร้านทั้งสามเพื่อนำไปจับฉลากชิงรางวัลพิเศษ"

    หากเป็นงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ผู้จัดมักจะหวังผลเป็นเม็ดเงินมหาศาล แล้วงานสัปดาห์ร้านหนังสืออิสระหวังผลอะไรบ้าง?

    เรืองเดช "ผลลัพธ์ที่คาดหวัง หรือวัตถุประสงค์ หรือเป้าหมาย เบื้องต้นหรือเฉพาะหน้าเฉพาะครั้งก็มี 3-4 อย่าง

    1.เพื่อประชาสัมพันธ์ให้ร้านหนังสืออิสระประจำท้องถิ่นเป็นที่รู้จักกว้างขวางขึ้นทั้งในระดับชุมชน ระดับภูมิภาคและระดับชาติ

    2.เพื่อให้ผู้คนในวงการหนังสือและนอกวงการได้ร่วมกันให้กำลังใจร้านหนังสืออิสระที่ได้ฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ เพื่อประกอบสัมมาชีพที่ตนรักและเชื่อมั่นให้เป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและเป็นแหล่งเรียนรู้ของชุมชน

    3.เพื่อให้เป็นหมุดหมายเชื่อมโยงระหว่างร้านหนังสืออิสระขนาดเล็กด้วยกันเองเชื่อมโยงร้านหนังสือ สำนักพิมพ์ สายส่ง และผู้อ่านนำไปสู่การจัดระบบห่วงโซ่อุปทานของธุรกิจหนังสืออิสระขนาดเล็ก

    4.ส่งเสริมความร่วมมือทางธุรกิจระหว่างร้านหนังสือและสำนักพิมพ์ขนาดเล็กเพื่อพัฒนาคุณภาพและเนื้อหาที่แตกต่างหลากหลายควบคู่กับความมีเอกลักษณ์ของแต่ละราย

    ส่วนเป้าหมายเบื้องลึก หรือระยะยาวคือ ให้เป็นหัวหอกในการเสริมสร้างความมั่นคงธุรกิจขนาดเล็กในท้องถิ่น เป็นศูนย์ทางวัฒนธรรมและแหล่งเรียนรู้ของชุมชน ร้านค้าอิสระยิ่งมีมากเท่าไร โอกาสเลือกและความหลากหลายก็ยิ่งมีมากเท่านั้นรวมถึงชุมชนนั้นก็รักษาความเป็นชุมชนที่มีเอกลักษณ์ได้อย่างแท้จริง ทำให้มีการจ้างงานมีเงินหมุนเวียนในท้องถิ่น ประหยัดพลังงาน รักษาสภาพแวดล้อมอย่าเพิ่งให้อธิบายรายละเอียดเลย จะกลายเป็นความเพ้อเจ้อไป เอาแค่เป้าหมายระยะสั้นให้ได้ก่อนแล้วกัน

    เรื่องเม็ดเงินมหาศาลไม่ได้หวังครับ ทำกิจกรรมส่งเสริมการอ่านมากกว่าการขายกันก่อนดีกว่า เงินจะไหลมาทีหลัง"

    การจัดงานทั่วประเทศแบบนี้ หวังให้เป็นการหว่านเมล็ดรอครั้งหน้าเลยหรือเปล่า?

    เรืองเดช "คำตอบได้ให้ไปแล้ว อย่าเรียกว่าการหว่านเมล็ดหรือหว่านพืชเพื่อหวังผลเลย ผลจะเป็นอย่างไร เราไม่รู้หรอก แต่ต้องทำเหตุให้ดีที่สุดก่อน นั่นหมายถึงวางรากฐานให้ต่อยอดได้ ถ้ารากลึกฐานกว้างก็ต่อยอดขึ้นไปได้สูงเรื่อยๆ ตัวอย่างเช่น กรอบเวลาจัด สอช.ใครๆ ก็รู้ล่วงหน้าได้ว่าเป็นปลายเดือนมิถุนายนของทุกปี ซึ่งมีที่มามีเหตุผลของมันอยู่ ทำไมสัปดาห์ร้านหนังสืออิสระแห่งชาติควรจัดในช่วงปลายเดือน มิ.ย.ของทุกปี

    1.เครือข่าย สนพ.อิสระขนาดเล็ก จัดประชุมใหญ่ครั้งแรกเมื่อ 23 มิ.ย. 2555 และวันต่อมาเริ่มเปิดแฟนเผจเป็นทางการ 2 แฟนเผจและเปลี่ยนชื่อเป็นเครือข่ายธุรกิจหนังสืออิสระขนาดเล็ก เพื่อรวมสนพ.และร้านหนังสืออิสระขนาดเล็กเข้ามาเป็นเครือข่ายเดียวกันคสล.จึงถือเอาวันที่ 24 มิ.ย.2555 เป็นวันเริ่มต้นเครือข่าย

    อนึ่ง วันที่ 24 มิ.ย.เป็นวันชาติไทย โดยเฉพาะ 24 มิ.ย.2555 ครบรอบ 80 ปีพอดี

    2.การจัดช่วงปลายเดือนนอกจากจะมีวันที่ 24 มิ.ย. เป็นวันสำคัญแล้วยังมีวันที่ 26 มิ.ย. เป็นวันสุนทรภู่ด้วยทั้งสองวันสำคัญนี้เหมาะแก่การจัดกิจกรรมที่มีเนื้อหาสาระให้ตรงกับวันได้

    3.ปลายเดือนมิถุนายนอยู่หลังงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติประมาณ 2 เดือนกว่า ผู้อ่านน่าจะกระตือรือร้นในการเข้าร่วมแล้ว

    4.ผลจากข้อ 3 สนพ.จะเตรียมทรัพยากรสำหรับงานนี้ไปพร้อมกับงานเดือนเมษาได้สะดวกขึ้น เช่น พิมพ์ใบคั่นหนังสือเผื่อไว้ (บางเจ้าลงหลายแบบพร้อมกันจะได้ออกแบบสำหรับงานสัปดาห์ร้านหนังสือไปเลย)

    5.ผลจากข้อ 3 และ 4 สำนักพิมพ์พิมพ์หนังสือในปริมาณที่ขายต่อในงานร้านหนังสืออิสระได้ตรงนี้ร้าน ต่างจังหวัดจะได้ประโยชน์กว่าร้านในกรุงเทพฯ เช่นตอนนี้หนังสือรหัสคดีบางปกมีนโยบายพิมพ์ขายเฉพาะงานศูนย์สิริกิติ์ 2 งานโดยไม่วางตามร้านหนังสือเลย ก็จะมีโอกาสวางตามขายตามร้านอิสระที่อยู่ต่างจังหวัดในช่วงงานปลายเดือนมิถุนายน (ขอโทษที่ต้องยกตัวอย่างของตัวเองเพราะจะได้เห็นภาพชัด ปีนี้รหัสคดียังไม่มีหนังสือวางขาย มีแต่หนังสือไปให้แถม)

    แต่ละปีจะรู้ได้เองเลยว่าสัปดาห์ร้านหนังสืออิสระแห่งชาติจะมีขึ้นเมื่อไร หลักก็คือจัดช่วงปลายเดือน มิ.ย. ของทุกปี ระยะเวลา 8 หรือ 9 วัน ให้คร่อมวันที่ 24 และ 26 มิ.ย.ด้วยทุกปี เช่น ครั้งที่ 2 ปีหน้าจะจัดระหว่างวันเสาร์ที่ 21 มิ.ย. จบวันเสาร์ที่ 28 มิ.ย. (คร่อมวันที่ 24 และ 26 เช่นเดียวกับปีนี้) หรือจะให้ไปจบวันอาทิตย์ที่ 29 มิ.ย. เลยก็ได้

    ถ้าผลักสัปดาห์ร้านหนังสือแห่งชาติให้เป็นวาระของสมาคมผู้จัดพิมพ์ฯและมีแผนกส่งเสริมกิจการร้านหนังสืออิสระอย่างจริงจัง ก็จะมีคนรุ่นใหม่กล้าเข้ามาในธุรกิจนี้มากขึ้นแน่นอน ภายใน 4-5 ปีเครือข่ายร้านหนังสืออิสระจะถ่วงดุลกับเครือข่ายนายอินทร์และซีเอ็ดได้ สีสันความหลากหลายจะเกิดขึ้นในวงการหนังสือ เนื่องจากร้านเครือข่ายเองก็จะเจอปัญหาค่าเช่าในโมเดิร์นเทรดแพงขึ้น ต้องปรับไปขายสินค้านอนบุ๊ค (Non-book) มากขึ้น ความเป็นร้านหนังสือที่มีสีสันมีทางเลือกหลากหลายจะยิ่งลดน้อยลงไปอีก คนรุ่นใหม่ที่มีรสนิยมจะหันเข้าร้านหนังสืออิสระมากขึ้น"

    เพราะฉะนั้นคงจะดีหากคนรุ่นใหม่ที่มีรสนิยมจะไปร่วมงานสัปดาห์ร้านหนังสืออิสระแห่งชาติครั้งที่ 1 นี้กันถ้วนหน้า

    ที่มา กรุงเทพธุรกิจออนไลน์
    http://www.bangkokbiznews.com/

    Life Style : Read & Write
    วันที่ 3 มิถุนายน 2556 06:00
    อ่านต่อ...next
    ข่าววรรณกรรม
    เทศกาลสัปดาห์ร้านหนังสืออิสระแห่งชาติ ครั้งที่ 1 วันที่ 22-29 มิถุนายน 2556
    (29 May 2013 13:31:11 pm)
    โพสต์โดย : midorikwa
    อ่าน : 1872

    เครือข่ายธุรกิจหนังสืออิสระขนาดเล็ก จัดงาน เทศกาลสัปดาห์ร้านหนังสืออิสระแห่งชาติ ครั้งที่ 1 
    22-29 มิถุนายน 2556 ที่ร้านหนังสือเล็กทุกภูมิภาค วัตถุประสงค์หลักเพื่อกระตุ้นให้นักอ่านและร้านหนังสือมีกิจกรรมร่วมกัน และสนับสนุนให้นักอ่านได้เยือนร้านหนังสืออิสระขนาดเล็ก สร้างวงจรธุรกิจหนังสือที่สมดุล

    รายชื่อร้านอิสระที่เป็นหมุดหมายสำคัญหรือสถานีนักอ่านในเทศกาลสัปดาห์ร้านหนังสืออิสระแห่งชาติ ครั้งที่ 1 มีทั้งสิ้น 15 ร้าน

    กรุงเทพฯ : ร้านหนังสือเดินทาง, ริมขอบฟ้า, สวนเงินมีมา, บุ๊คโมบี้, ร้านมะลิ มะลิ
    ภาคใต้ : บูคู (ปัตตานี), หนัง(สือ)2521 (ภูเก็ต)
    ภาคกลาง : บุ๊คโทเปีย+กาลครั้งหนึ่ง (อุทัยธานี)
    ภาคตะวันออก : สุนทรภู่ (ระยอง)
    ภาคอีสาน : เฟื่องนคร (โคราช), ฟิลาเดลเฟีย (อุบลราชธานี)
    ภาคเหนือ : เอกาลิเต้ (ลำปาง), ร้านเล่า+บุ๊ค รีพับลิค (เชียงใหม่)



    1. ร้านเล่า (เชียงใหม่)
    https://www.facebook.com/ranlaobookshop?fref=pb&hc_location=profile_browser

    2. Book Re:public (เชียงใหม่)
    https://www.facebook.com/BookRepublicChiangMai?fref=pb&hc_location=profile_browser

    3. เอกาลิเต้ (ลำปาง)
    https://www.facebook.com/egalite.bookshop?fref=pb&hc_location=profile_browser

    4. กาลครั้งหนึ่ง (อุทัยธานี)
    https://www.facebook.com/oncebookk

    5. Booktopia (อุทัยธานี)
    https://www.facebook.com/pages/Booktopia/155900134462189?fref=pb&hc_location=profile_browser

    6. เฟื่องนคร (นครรราชสีมา)
    https://www.facebook.com/FueangNakhonBooks?fref=pb&hc_location=profile_browser

    7. ฟิลาเดลเฟีย (อุบลราชธานี)
    https://www.facebook.com/pages/ฟิลาเดลเฟีย-ร้านหนังสือในสวนดอกไม้/420209381423793?fref=ts

    8. มะลิ มะลิ (ราษฎร์บูรณะ/กรุงเทพฯ) 
    https://www.facebook.com/pages/Mali-mali-coffee-and-book-cafe/303011513058847?fref=pb&hc_location=profile_browser

    9. ริมขอบฟ้า (ราชดำเนิน/กรุงเทพฯ)
    https://www.facebook.com/rimkhobfa?fref=pb&hc_location=profile_browser

    10. สวนเงินมีมา (ราชบพิธ/กรุงเทพฯ)
    https://www.facebook.com/suanspirit?fref=pb&hc_location=profile_browser

    11. ร้านหนังสือเดินทาง (ใกล้แยกผ่านฟ้า/กรุงเทพฯ)
    https://www.facebook.com/groups/126114927425618/?fref=ts
    https://www.facebook.com/yo.noompassportbookshop?fref=pb&hc_location=profile_browser

    12. Bookmoby (ชั้น 4 หอศิลปกรุงเทพฯ)
    https://www.facebook.com/bookmoby?fref=pb&hc_location=profile_browser

    13. สุนทรภู่ (ระยอง)
    https://www.facebook.com/pages/ร้านสุนทรภู่-ร้านหนังสือเล็กๆ-ที่บ้านเกิด-1-อแกลง-จระยอง/266388626808935?fref=pb&hc_location=profile_browser

    14. หนัง (สือ) 2521 (ภูเก็ต)
    https://www.facebook.com/room2521?fref=pb&hc_location=profile_browser

    15. บูคู (ปัตตานี)
    https://www.facebook.com/bukupattani

    คุณช่วยสนับสนุนโครงการนี้ได้ด้วยการช่วยประชาสัมพันธ์ (แชร์) ให้กระจายออกไป
    ขอบคุณทุกท่านค่ะ/ครับ

    อ่านต่อ...next
    ข่าววรรณกรรม
    ทิศทางวรรณกรรมไทยในอาเซียน//โดย : ปริญญา ชาวสมุน
    (29 May 2013 12:41:24 pm)
    โพสต์โดย : midorikwa
    อ่าน : 1877
    อย่าเพิ่งเบื่อกันเสียก่อนหากได้ยินคำว่า 'อาเซียน' อีกแล้ว โดยเฉพาะระยะนี้ต่อไปถึงปี 2558 ที่ภูมิภาคนี้จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

    สำหรับด้านเศรษฐกิจอันเป็นตัวชูโรงในการจับมือจูบปากกันของประเทศอาเซียนทั้ง 10 ประเทศ นั้นอาจนำมาซึ่งเม็ดเงินทั้งเข้าและออกมหาศาล การค้าการขายเป็นไปโดยเสรีมากขึ้น พ่อค้าวาณิชย์และผู้บริโภคไปมาหาสู่กันมากมาย แน่นอนว่าศิลปวัฒนธรรมที่ติดตัวกันมาย่อมได้เดินทางแลกเปลี่ยนกันด้วยเช่นกัน

    วรรณกรรมก็เป็นศิลปะแขนงหนึ่งที่ได้รับผลพลอยได้จากการเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน...กว่าจะถึงปี 2558 ก็เกือบสองปีเต็ม แต่แค่เผลอไผลกาลเวลาก็อาจวิ่งไล่มาถึงโดยมิทันตั้งตัว วันนี้ฟันเฟืองในบรรณพิภพควรเตรียมตัวอย่างไร...ก่อนจะถึงวันนั้น

    วรรณกรรม...สายสัมพันธ์ที่มาก่อน

    เป็นที่ทราบกันดีว่ารางวัลวรรณกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้เป็นอื่นไปไม่ได้นอกจาก 'ซีไรต์' หรือรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์แห่งอาเซียน ซึ่งปีนี้ย่างเข้าสู่ปีที่ 35 แล้ว เกิดขึ้นก่อนองค์การอาเซียนเสียด้วยซ้ำ และถือได้ว่ารางวัลนี้เป็นรางวัลเดียวในระดับภูมิภาคนี้

    ผศ.ดร.ตรีศิลป์ บุญขจร อธิบายว่า "อาเซียนในความหมายของซีไรต์คือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แรกเริ่มมีเพียง 5 ประเทศต่อมาก็เริ่มครบถ้วน แต่ก็มีประเทศที่ห่างหายไป เช่น กัมพูชา พม่า"

    สำหรับในประเทศไทย ผศ.ดร.ตรีศิลป์ บอกว่ารางวัลนี้เป็นศึกซีไรต์ค่อนข้างมาก มีข้อวิพากษ์วิจารณ์ค่อนข้างมาก แต่ในประเทศอื่นคัดเลือกด้วยวิธีอื่น เช่น มอบเป็นรางวัล Life Time Archievement เหมือนรางวัลศิลปินแห่งชาติ หรือบางประเทศเลือกนักเขียนที่เป็นดาวเด่น บางประเทศเลือกนักเขียนที่มีงานเขียนสดใหม่ มีกลวิธีไม่ซ้ำเดิม

    เมื่อย้อนไปไกลกว่านั้น หากสังเกตให้ดีวรรณกรรมของแต่ละประเทศมีบางสิ่งบางอย่างคล้ายคลึงกัน

    "ถ้าเราพูดถึงเรื่องรามเกียรติ์ มีทุกประเทศเลย ยกเว้นฟิลิปปินส์ที่มีวัฒนธรรมแบบยุคหลังอาณานิคม แต่ในอินโดนีเซีย ในชวา ยังคงมีอิทธิพลของเรื่องรามายณะอยู่"

    แปลภาษา...สู่อาเซียน

    อาจไม่ต้องเอ่ยถึงประเทศเพื่อนบ้านที่ใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารกันอย่างคล่องแคล่ว เพราะเมื่อนักเขียนไทยเขียนหนังสือเสร็จ เส้นทางที่หนังสือภาษาไทยเดินทางไปก็มักจะวนเวียนอยู่ในประเทศนี้เพราะภาษาไทยเป็นภาษาประจำชาติไทยแต่เพียงผู้เดียว

    ดังนั้นกระบวนการสำคัญประการหนึ่งที่จะสร้างสายป่านให้นักเขียนไทย คือ การแปล ซึ่ง ผศ.ดร.ตรีศิลป์ พบว่าการแปลหนังสือภาษาไทยเป็นภาษาต่างประเทศนั้นยังมีช่องโหว่ที่ทำให้อรรถรสสูญหายไป

    "แปลเรื่องสั้น, นวนิยายนี่ง่ายที่สุดนะ เพราะถ่ายทอดออกมาตามนั้น แต่ถ้าแปลบทกวีนี่หมดกัน ถ่ายทอดออกมาแล้วทำลายบทกวีนั้นไปเลย อรรถรสหายหมด เพราะฉะนั้นฝีมือคนแปลยังมีช่องว่างอยู่เยอะเลย ใครจะแปล คนแปลมีฝีมือแค่ไหน เข้าใจถึงวรรณศิลป์ของไทยแค่ไหน"

    นอกจากนักแปลแล้ว นักเขียนและนักอ่านก็เป็นจุดอ่อนที่เราไม่ทัดเทียมเพื่อนบ้าน ไม่ใช่ฝีมือตวัดปากกาทว่าเป็นภาษา...เรื่องเดิมๆ

    "เดี๋ยวนี้เราสู้นักเขียนต่างชาติไม่ได้ด้านภาษา เพราะเท่าที่สัมผัส อย่างในมาเลเซียคนเขาพูดภาษาอังกฤษกันเยอะมาก ชาวบ้าน แท็กซี่ เขาก็รู้เรื่อง เวียดนามเดี๋ยวนี้ เด็กปี 2 ปริญญาตรี ดำเนินอภิปรายเป็นภาษาอังกฤษได้ เห็นแล้วก็ตื่นตะลึง นักเขียนสิงคโปร์ก็เขียนเป็นภาษาอังกฤษ" ผศ.ดร.ตรีศิลป์ บอก

    นายหน้าค้าวรรณกรรม

    ไม่ว่าจะในโลกธุรกิจประเภทใด ย่อมมีผู้ผลิต และผู้บริโภค แต่ใช่ว่าจะมีเพียงสองฝ่ายนี้แล้วจะจบบริบูรณ์ไม่ เพราะตรงกลางระหว่างสองฝ่ายย่อมมีเอเจนซี่หรือนายหน้า (ตามแต่จะเรียก) เติมช่องว่างตรงกลางให้เต็ม อีกนัยหนึ่งนายหน้าคือแม่สื่อแม่ชักพาสองฝ่ายให้มารู้จักกัน แล้วสายป่านของสองฝ่ายก็ยาวขึ้น

    และในธุรกิจค้าวรรณกรรมก็เช่นเดียวกันที่จำเป็นต้องมี 'สะพาน' ระหว่างสำนักพิมพ์กับนักอ่าน โดยเฉพาะวรรณกรรมที่จะต้องเดินทางไปยังตลาดสากลยิ่งจำเป็นทวีคูณ

    "เมื่อก่อนใครจะแปลงานอะไรก็หยิบมาแปลได้เลย แต่เมื่อมีเรื่องกฎหมายลิขสิทธิ์ การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา ตัวแทนอย่างเราจึงเกิดขึ้นในบรรณพิภพ..." พิมลพร ยุติศรี กรรมการผู้จัดการบริษัท ทัทเทิล-โมริ เอเจนซี่ กล่าว

    "เราก็ซื้องานของฝรั่งมาเยอะ ทำไมเราไม่เอางานของคนไทยออกไปบ้าง เราอ่านงานไทยแล้วรู้สึกว่าดีมาก เริ่มความคิดนี้เมื่อ 10 ปีที่แล้ว ต้องยอมรับว่าเราเริ่มแบบเด็กทารก มีใจแต่ไม่มีความพร้อม ตอนนั้นเริ่มด้วย '2499 อันธพาลครองเมือง' ก็ส่งไปทั่วโลก แต่กระแสตอบรับไม่ดี เราก็มีคำถามว่าทำไม วรรณกรรมที่ดังมากในบ้านเราถึงเดินทางไม่ได้ เราก็ขอเหตุผลจากสำนักพิมพ์ที่เราส่งไป ทุกรายบอกว่า คุณต้องเข้าใจว่ามันดังในประเทศคุณก็จริง แต่ไม่มีใครอยากรู้เรื่อง Gangster ในประเทศเล็กๆ นี้"

    เมื่อนั้น พิมลพร จึงเกิดวุฒิปัญญาว่าวรรณกรรมที่จะเดินทางไปได้ต้องมีความเป็นสากล แต่ต้องมีความเฉพาะตัวอีกด้วย สองปัจจัยนี้ที่จะทำให้วรรณกรรมไปสู่สากลได้

    มูราคามิ คือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดซึ่ง พิมลพร ยกตัวอย่าง ด้วยค่าที่นักอ่านทั่วโลกพูดถึง

    "เราอ่านงานเขาแล้วไม่รู้สึกว่าเราแปลกแยก เขาพูดอะไรออกมา เราเข้าใจทุกฉากทุกตอนที่เขาบรรยายออกมา แล้วมูราคามิทำให้รู้สึกว่าได้นั่งฟังท่ามกลางบทสนทนาของเขา"

    และนอกจากความเป็นสากลและเอกลักษณ์แล้ว วัฒนธรรมท้องถิ่นตลอดจนแนวคิดของแต่ละประเทศก็คือใบเบิกทางสำคัญให้วรรณกรรม 'ดัง' หรือ 'ดับ'

    อย่างที่ พิมลพร ยกตัวอย่างจากประสบการณ์ เช่น ในอินโดนีเซียไม่ว่าจะเป็นวรรณกรรมแนวใดต้องมีแนวคิดแบบศูนย์สู่ความสำเร็จ (Zero to Hero) หรืออย่างในมาเลเซียที่เป็นประเทศอิลามก็ห้ามเรื่องที่ล่อแหลมผิดศีลธรรม หรือแม้กระทั่งเรื่องเกี่ยวกับหมู, หมาก็ไม่ควร เป็นต้น

    นักเขียน...เดินข้างใน ก่อนเดินทางไกล

    นักเขียนถือเป็นต้นทางของผลงานวรรณกรรม และนับว่าเป็นผู้ผลิตที่ต้องปรับตัวมากในโลกไร้พรมแดน (กว่าเดิม) ที่กำลังจะเกิดขึ้น

    แต่ถ้าหากปรับเปลี่ยนจนหลุดรูปรอยเดิมแล้ว อัตลักษณ์ที่เป็นสิ่งจำเป็นก็อาจเลือนหายไปหมดสิ้น...คงไม่ดีแน่

    ศักดิ์สิริ มีสมสืบ กวีซีไรต์ แสดงความคิดเห็นถึงประเด็นนี้ว่า แม้เราจะเดินทางไปต่างประเทศเราสวมเสื้อผ้าชุดเดิมได้ เพียงแต่ต้องเข้าใจทั้งตัวเองและองค์ประกอบต่างๆ ซึ่งแวดล้อม

    "นักเขียนต้องโกอินจริงๆ ส่วนเตอร์ค่อยมาเติมทีหลัง เพราะถ้าเราไม่โกอินให้ถึงความจริง ความดี ความงาม บางทีเราอาจจะเป็นซาตานในนามของศิลปวัฒนธรรม ผมเชื่อแน่ว่าหลังจากอาเซียนเปิดเต็มรุปแบบแล้ว แป้งทะนาคาบนใบหน้าของชาวพม่าจะหายไป เพราะภาคธุรกิจจะรุกเข้าไป แล้วอย่าคิดนะครับว่าวัฒนธรรมของแต่ละชาติจะถูกทำลายโดยภาคธุรกิจเท่านั้น บางทีในนามของศิลปวัฒนธรรมเองนี่แหละ ถ้าความโลภนำหน้าเมื่อไร เราจะไม่เห็นอัตลักษณ์ของชาติต่างๆ"

    ...

    ต่อจากนี้คำว่า 'อาเซียน' คงไม่ใช่ของแปลกหรือของแสลงสำหรับบรรณพิภพไทยอีกต่อไป บางทีกว่าจะถึงวันที่เปิดประชาคมฯจริงๆ การตระเตรียมที่พรั่งพร้อมอาจนำมาซึ่งโลกไร้พรมแดนที่ไร้รอยตะเข็บ

    หรืออาจเปรียบได้กับหนังสือที่ถูกเขียนไว้อย่างประณีต อ่านลื่น ไม่สะดุด ทั้งภาษาไทยและสากลนั่นแหละ

    ที่มา กรุงเทพธุรกิจออนไลน์
    Life Style : Read & Write
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2556 09:39
    http://www.bangkokbiznews.com

    โดย : ปริญญา ชาวสมุน
    อ่านต่อ...next
    หน้า [1] [2] 3 [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21]
    สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย | ศูนย์ช่วยเหลือ | ติดต่อสมาคมฯ | ข้อตกลงในการใช้งาน
    สงวนลิขสิทธิ์ © 2550 สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย    |   version 1.0 designed and powered by wekluay graphic design